De voorpagina van de ReclameRevue 2005 schreeuwde “Hype Hype”. Terecht merkte de auteurs van de jaarlijkse special op dat het woord “Hype” de hype van het afgelopen jaar was. Reclamejongens overtuigen hun klanten tegenwoordig door ze een “hype” te beloven. Hun reclamefilmpjes, artistiek of humoristisch, werken namelijk niet meer. Onderzoek na onderzoek toont zapgedrag, verveling en zelfs irritatie aan. Zelfs kinderen vinden reclame ongeloofwaardig.
Hype” is een Engels woord en net als commercial, pay off en briefing gebruiken we Angelsaksisch want dan kunnen we twee keer zoveel berekenen aan de klant. Vroeger gebruikten we ook wel “rage”. In het Engels betekent het razernij, in het Frans hondsdolheid en volgens de Van Dale een ‘algemene bevlieging, iets wat op zeker ogenblik sterk in de mode is’. John Jansen van Galen schreef een prachtig boek over “Gekte, rages in de Lage Landen” en beschreef daarin verschillende hypes waaronder de zeepkist (1950), de hoelahoep (1958), de vogeltjesdans (1980). Of meer recentelijk de kubus van Rubik (1981) en de Tamagotchi (1997). De laatste hype in zijn boek dateert van 1998. Ik voeg daar met gemak Harry Potter, Pim Fortuyn en de Senseo Crema aan toe. Geen van bovenstaande rages is ontstaan door reclame. Ook was reclame niet de aanstichter.
De opkomst van het internet heeft verschillende inkomstenbronnen gecreeërd voor de communicatiebranche, waaronder: online marketingadvies, websites bouwen, spam en viral marketing. Viral marketing is in feite online buzzmarketing (word of mouse) en kan tot mond-tot-mondreclame leiden. Het is echter geen synoniem. Mond-tot-mondreclame is een vorm van informele openbaarmaking, net als nieuwsdiffusie, geruchten of gossip. In communicatietheorie heet het diffusie van innovaties (bij introducties) en productconversatie. Productconversatie omvat ook de gesprekken over de reclame voor een product, dus als men het heeft over de grappige reclamefilmpjes van die verzekeraaar of over de posteractie van de autofabrikant…
Voor advies over mond-tot-mondreclame en dus het mogelijkerwijs creeeren van hypes ga je naar een public relations bureau. Een PR-bureau richt zich op het toevoegen van geloofwaardigheid door het inzetten van derde partijen, een groot PR bureau heeft een speciale afdeling voor marketing-PR. Simpel gezegd komt het erop neer dat bij reclame de adverteerder zelf zegt dat het product goed is, terwijl bij PR een onafhankelijke, derde partij zegt dat het product goed is.
Door: Thomas Creemers
| Public relations boekentips | ||||||||||||
|
||||||||||||
| Meer boeken over public relations >>> |
