En waarom hoor ik steeds vaker deurbelgeluiden in commercials? Bij het ridicuul campe Cillit Bang verwacht je haast niet anders, maar de Avondbezorgservice van It’s maakt het wel erg bont. Ik durf het bijna niet te denken, maar je zou gaan vermoeden dat er onderzoek is gedaan naar ‘Aandachtsprikkel en respons: deurbelgeluid in commercials’. En daar is dan vast en zeker uit gebleken dat mensen significant vaker opkijken als ze een deurbel horen. Maar ik wil het liever niet weten.

De copywriters bij Vernieuwde Blue Band konden het blijkbaar niet over hun hart verkrijgen om ook eens eigentijds taalgebruik toe te passen, getuige de passage “ ... vernieuwde vetten, DEZE hebben we nodig om…” Sjongejonge, wat een stijve stoffigheid. Wees toch vloeibaar, smelt en word sappig. Neem een voorbeeld aan de New York Pizza. Die is FUCKING goed! Wat hebben de reclamemakers daar een verrukkelijke vulling gevonden voor communicatieve pizza, heerlijk! Er wordt op speelse wijze gebruik gemaakt van de associatie NY-pizza-maffia. Geen corrigerende censuurpiepjes in te tekst, maar luid en duidelijk ‘fucking’ dit en ‘fucking’ dat. In de ondertiteling ontbreekt de vertaling, en dat is volkomen terecht omdat de krachtterm eigenlijk zo versleten is dat censuur slechts een accentuerend effect kan hebben. De knipoog ontbreekt echter niet en de kijker weet zich serieus gezien. Kwaliteit passeert de revue, evenals de veiligheid van de bezorging, terwijl de wiseguy enkele underdogs genregetrouw intimideert. Zelfs de human touch van de boef komt aan bod in zijn typische rauwe straathumor. Je zou bijna vergeten dat de Soprano’s zijn afgelopen…

Tenslotte ook nog complimenten voor de fantastisch gerenoveerde Freo-spotjes: de eenvoud van de -door domme leners opgeroepen- lachsalvo’s is overtuigend en alleraanstekelijkst (overtreffende trap, Nederlands).

Door: